czwartek, 23 listopad 2023 01:00

(wyd. archiwalne)

Napisane przez 
27 listopada 1830 roku, w kaplicy Sióstr Miłosierdzia przy ulicy du Bac w Paryżu, Matka Boża objawiła św. Katarzyna Labouré wzór Cudownego Medalika. Niepokalana zapewniła ją, że wszyscy, którzy z wiarą będą nosić ten znak, zostaną otoczeni Jej szczególną opieką oraz otrzymają za Jej wstawiennictwem nieprzebrane zdroje łask. Niedługo po zakończeniu objawień, Medalik rozprzestrzenił się na cały świat i dzięki wielu łaskom udzielanym za jego przyczyną został nazwany „Cudownym”.
 
„Współcierpiąca z Synem” to hasło kolejnego roku dziewięcioletniej nowenny przed jubileuszem 200 rocznicy objawień Cudownego Medalika, którego kościołem stacyjnym w 2024 roku jest Bazylika Świętego Krzyża w Warszawie. Z tej okazji, w poniedziałek 27 listopada o godz. 18.00 zapraszamy na uroczystą Mszę św. ku czci NMP objawiającej Cudowny Medalik  oraz na nabożeństwo połączone z uroczystym wręczeniem Cudownych Medalików o godz. 18.45. Więcej informacji na temat Cudownego Medalika oraz dziewięcioletniej nowenny przed 200 rocznicą jego objawienia można znaleźć na stronie: www.cudowny-medalik.pl

Św. Katarzyna w następujący sposób opisuje Objawienie Matki Bożej:

    27 listopada 1830 roku, w sobotę przed pierwszą niedzielą adwentu, o godz. 17.30, gdy zapadło milczenie po przeczytaniu pierwszej części tekstu rozmyślania, usłyszałam szelest, jaki wydaje poruszana jedwabna suknia, pochodzący od strony ambony, z miejsca, na którym zawieszony jest obraz świętego Józefa. Gdy spojrzałam w tamtą stronę, ujrzałam Najświętszą Dziewicę, stojącą na wysokości obrazu świętego Józefa. Jej postać była wyraźnie widoczna. Ubrana była w białą jedwabną suknię, błyszczącą jak jutrzenka. Miała również biały, długi welon sięgający do stóp. Pod welonem można było dostrzec włosy. Twarz pozostawała niezasłonięta. Oczy miała wzniesione ku niebu. Stopy opierały się na kuli, czy raczej na półkuli, w każdym razie widziałam tylko połowę kuli. Inną kulę Najświętsza Dziewica trzymała w dłoniach, ułożonych w sposób naturalny na wysokości piersi. Ta kula oznaczała glob ziemski. Cała postać promieniowała takim pięknem, że nie potrafię tego opisać.
   Po pewnej chwili na palcach Najświętszej Dziewicy dostrzegłam pierścienie, ozdobione drogimi kamieniami i perłami różnej wielkości i kształtu. Wszystkie rzucały różnorakie promienie. Te promienie, skierowane ku dołowi, jaśniały takim blaskiem, że w ich świetle stały się zupełnie niewidoczne stopy Dziewicy. Gdy oglądałam to niebiańskie widzenie, Najświętsza Dziewica skierowała na mnie wzrok. Usłyszałam wówczas głos, który mówił: "Glob, który widzisz, przedstawia całą ziemię. Przedstawia też Francję. Nade wszystko zaś przedstawia każdego człowieka. Promienie oznaczają łaski, jakie zlewam na tych, którzy mnie proszą".
    Nie potrafię opisać wszystkiego, co czułam, nie potrafię wyrazić piękna owego widzenia ani blasku promieni. Zrozumiałam jednak wtedy, jak ważne jest wzywanie pośrednictwa Najświętszej Dziewicy. Jak Ona jest wielkoduszna wobec wszystkich, którzy zwracają się do Niej. Ile łask otrzymują ci, którzy Ją proszą. Jak wielką wreszcie radość sprawia Jej pośredniczenie w rozdawnictwie łask. Widzenie sprawiało mi tak wielką radość, że nawet nie wiedziałam, czy żyję, czy nie. Wokół postaci Najświętszej Dziewicy dostrzegłam owalny obraz, na którym pojawiły się złote litery tworzące napis: "O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy". Równocześnie usłyszałam głos: "Postaraj się, aby wybito medalik według tego wzoru; wszyscy, którzy będą go nosić, otrzymają wiele łask; wielkimi dobrodziejstwami będą obdarzani wszyscy noszący go z wiarą". Odniosłam wrażenie, że obraz, który widziałam, odwrócił się i zobaczyłam drugą stronę medalika. Po kilku dniach w czasie rozmyślania zastanawiałam się, jak właściwie powinna wyglądać ta druga strona medalika. Usłyszałam wtedy głos: "Litera M i dwa serca mówią wystarczająco dużo". 
Czytany 883 razy