Spowiedź św.

Sakrament uzdrowienia

Nazywana też sakramentem nawrócenia, przebaczenia, pokuty, pojednania. Grzech jest przede wszystkim obrazą Boga i zerwaniem jedności z Nim. Narusza on równocześnie komunię z Kościołem. Nawrócenie, poprzez spowiedź św., przynosi przebaczenie ze strony Boga, a także pojednanie z Kościołem. Tylko Bóg przebacza grzechy. Ponieważ Jezus jest Synem Bożym, mówi o sobie: „Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Mk 2, 10). Na mocy swego Boskiego autorytetu, Jezus daje tę władzę ludziom, by ją wykonywali w Jego imieniu. „A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane»” (J 20, 21-23)

W spowiedzi jako całości, ważne jest pięć warunków do jej dobrego spełnienia:
1. Rachunek sumienia
2. Żal za grzechy
3. Mocne postanowienie poprawy
4. Szczera spowiedź
5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu

Rachunek sumienia, to wgląd w siebie pod kątem relacji z Bogiem, z sobą i drugim człowiekiem. Powinien być przeprowadzony np. w świetle słowa Bożego i dostosowany do wieku i stanu człowieka, zawsze poprzedzony modlitwą.
Żal za grzechy zajmuje bardzo ważne miejsce. Jest to ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości.
Wyznanie grzechów (spowiedź), nawet tylko z ludzkiego punktu widzenia, wyzwala nas i ułatwia nasze pojednanie z innymi. Przez spowiedź człowiek patrzy w prawdzie na popełnione grzechy, bierze za nie odpowiedzialność, a przez to na nowo otwiera się na Boga. Wyznanie grzechów wobec kapłana stanowi istotną część sakramentu pokuty: „Na spowiedzi penitenci powinni wyznać wszystkie grzechy ciężkie, których są świadomi po dokładnym zbadaniu siebie […]” zatajenie grzechu ciężkiego czyni spowiedź nieważną.
Spowiedź jest bardzo osobistym sakramentem dlatego trzeba się do niego dobrze przygotować. Św. s. Faustyna zapisała w „Dzienniczku”: „Jedną rzecz zrozumiałam, że muszę się wiele modlić za każdego spowiednika o światło Ducha Świętego, bo kiedy przystępuję do konfesjonału, a wpierw nie pomodliłam się gorąco, to niewiele mnie zrozumiał spowiednik” (Dz. 647). Pomodlić się trzeba także za siebie aby z całkowitą szczerością i otwartością wyznać grzechy przy konfesjonale. Spowiedź to sakrament uzdrowienia bo pomaga naprawić relacje z Bogiem i drugim człowiekiem.
Zdarzają się jednak przepadki kiedy spowiedź nie kończy się rozgrzeszeniem. Dzieje się tak gdy w przypadku grzechu ciężkiego, brak jest wyraźnego żalu za grzechu i/lub wyraźnego postanowienia poprawy po spowiedzi. Kapłan powinien jednak zawsze wyjaśnić dlaczego nie udziela rozgrzeszenia.
Oprócz stałych dyżurów spowiedniczych wypisanych poniżej zawsze możesz udać się do wybranego przez siebie księdza i poprosić go o spowiedź lub indywidualną rozmowę duchową.

Stały dyżur spowiedniczy w Warszawie:

Bazylika Świętego Krzyża (Księża Misjonarze św. Wincentego a Paulo)
ul. Krakowskie Przedmieście 3
od poniedziałku do soboty
6.00 – 12.00
16.30 – 19.15 (w sobotę do 18.30)

Kościół Przemienienia Pańskiego (Bracia Mniejsi Kapucyni)
ul. Miodowa 13
od poniedziałku do soboty
9.00 – 12.00
16.00 – 19.00

Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej (Ojcowie Jezuici)
ul. Świętojańska 1
od poniedziałku do soboty
9.00 –13.00
15.00 – 20.45
(od lipca do września może nastąpić zmiana godzin dyżurów)

Sanktuarium Jasnogórskiej Matki Życia (Ojcowie Paulini)
ul. Długa 3
od poniedziałku do soboty
9.00 – 12.00
14.00 – 17.00
(w wakacje tylko dyżur popołudniowy)

Parafia pw. św. Wincentego Pallottiego (Księża Pallotyni)
ul. Skaryszewska 12
od poniedziałku do soboty
10.00 – 12.00
15.00 – 17.00
(w okresie wakacyjnym może nastąpić zmiana godzin dyżurów)