Znaczenie i symbolika Grobu Pańskiego
- Parafia pw. Świętego Krzyża

- 1 dzień temu
- 2 minut(y) czytania
Zaktualizowano: 8 godzin temu

Tegoroczny Grób Pański nawiązuje do 400-lecia istnienia parafii Świętego Krzyża w Warszawie. Centralny obraz ukazuje postaci szczególnie związane z jej historią. Od lewej widzimy bp. Jana Wężyka, który 3 lipca 1626 r. zatwierdził powstanie parafii, a po przeciwległej stronie ówczesnego burmistrza miasta Pawła Zembrzuskiego. Obok znajduje się królowa Ludwika Maria Gonzaga, która sprowadziła do Polski Księży Misjonarzy, aby w 1653 r. powierzyć im prowadzenie parafii Świętego Krzyża. Wydarzenie to zostało przedstawione w sposób symboliczny jako przekazanie kościoła parafialnego świętemu Wincentemu a Paulo, założycielowi Zgromadzenia Księży Misjonarzy. Kolejną postacią jest misjonarz ks. Gabriel Piotr Baudouin CM, XVIII-wieczny działacz charytatywny, wielki jałmużnik Warszawy, założyciel Domu Podrzutków oraz szpitala Dzieciątka Jezus. Dalej widzimy bł. kard. Stefana Wyszyńskiego, który wygłosił w tym kościele słynne kazania świętokrzyskie. Ostatnią postacią jest św. Jan Paweł II. Polski papież nawiedził nasz kościół w 1987 r., a w 2002 r. nadał mu tytuł Bazyliki Mniejszej.
W tegorocznym Grobie Pańskim przeszłość wydaje się łączyć z przyszłością. 400 lat historii jest za nami, ale wielkie postaci historyczne kierują swe spojrzenie ku nam jakby chciały powiedzieć: „Wy jesteście nadzieją Kościoła”. Rzeczywiście, to my tworzymy dziś wspólnotę wiary i kontynuujemy to, co budowały wcześniejsze pokolenia. Wraz z nimi otaczamy ołtarz, przy którym od niemal 400 lat gromadzą się wierni budując wspólnotę parafialną.
Przed ołtarzem spoczywa Ciało Chrystusa, który za chwilę zwycięży śmierć, aby dawać siebie w Eucharystii jako pokarm na życie wieczne.
Boczne obrazy pogłębiają to przesłanie. Widzimy tu kobiety zmierzające do pustego grobu - symbol wszystkich pokoleń, które żyjąc w tej parafii przygotowywały się na spotkanie ze Zmartwychwstałym. Towarzyszą im słowa: „Jeżeli bowiem z Nim współumarliśmy, wespół z Nim i żyć będziemy” (2 Tm 2, 11).
Ten grób to nie tylko wspomnienie historii, ale zaproszenie na dziś do budowania wspólnoty parafialnej. Wszyscy jesteśmy na tej samej drodze wiary. Każda historia życia człowieka ma sens, jeśli prowadzi do zmartwychwstania.



